กรณีศึกษา บทเรียนราคาแพงสำหรับผู้รับเหมารายย่อย

    2-27-2026 

ข้าพเจ้าใช้เวลาหลายปี มาเขียนบทความนี้เพื่อให้อยู่ในสถานะ Puplish 

 สวัสดีครับทุกท่าน เหตุการณ์ที่ท่านจะได้อ่านต่อไปนี้ ผมได้ปล่อยให้เวลาและอารมณ์ของผมสงบจนมองภาพเหตุการณ์ได้ชัดเจนจากทุกมุมมอง ทุกข้อมูล ของเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เหตุการณ์นี้ทำให้ข้าพเจ้าเสียใจและท้อใจมากจนเกิดอาการกลัวการทำงาน กลัวการเจอหน้าผู้คน กลัวการพูด กลัวไปหมดทุกอย่าง ไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตาผู้คน ทำให้เกิดการเก็บตัวไม่พูดอยู่หลายวัน จนสภาพจิตใจเริ่มดีขึ้นจากการได้รับกำลังใจจากครอบครัว และคนรัก
    ข้าพเจ้าคิดว่า เหตุการณ์ที่เกิดกับข้าพเจ้านี้ จะเป็นบทเรียนให้ข้าพเจ้าและผ้รับเหมารายย่อยอีกหลายรายหากเจอกรณีเดียวกันนี้
    เรื่องก่อนเหตุการณ์
 ข้าพเจ้าได้รับงานมางานหนึ่ง เป็นงานสร้างโรงโม่หินที่โรงโม่หินแห่งหนึ่งใน จ.นครศรีธรรมราช
โดยข้าพเจ้าพาคนงานของข้าพเจ้า จำนวน 5 คน เข้าทำงานในวันที่ 10 ตุลาคม 2560
พื้นเพเดิมของคนงานของข้าพเจ้า ( ข้าพเจ้าไม่ได้เลือกคนงานชุดนี้ แต่ที่มาอยู่กับข้าพเจ้าเพราะว่าข้าพเจ้าไม่มีคนงานเลย จึงไม่มีคนทำงาน )

   ปริมาณงานที่ทำมีทั้งสิ้น 20 งานย่อย ซึ่ง งานแรกคืองานรื้อถอน คนงานใช้เวลารื้อถอนอยู่ประมาณ 1 เดือนครึ่ง โดยใช้เครื่องจักรหนักของทางโรงโม่ในช่วงเวลาที่เครื่องจักรว่าง
โดยในตอนนี้ ทางเจ้าของงานได้จ่ายเงินมาให้ตามสัญญา

   จากนั้นงานเข้าสู่ช่วงงานฐานราก และงานผลิตชิ้นส่วน ซึ่งในตอนนี้ ข้าพเจ้าเจอปัญหากับคนเยอะมากๆ 
อีกทั้งข้าพเจ้าต้องรับหน้าที่ออกแบบอุปกรณ์และการทำงานของชิ้นส่วนต่างๆ ทำให้เวลาของข้าพเจ้าในการคุมงานลดลงไป 

ข้าพเจ้าจึงได้ว่าจ้างหัวหน้างานรับเหมาซึ่งมีลูกน้องที่ทำงานทางด้านนี้มาช่วยควบคุมงาน ซึ่งในช่วงแรกก็ไปได้ดี

จนวันหนึ่ง ข้าพเจ้าไปหน้างานโดยไม่แจ้งล่วงหน้า และพบกับความขี้ฉ้อของเขา

โดยที่เขาบอกว่า ทีมเขาทำงาน 8 คน แต่ผมไปนับด้วยตนเองได้ 7 คน

ผมจึงถามเขาว่ามาทำงานกี่คนกันแน่ เขาโกรธผมมาก และจากนั้นมาเขาก็ลดการทำงานลงเป็นการลากงานเพื่อกลั่นแกล้งผม 

และในท้ายที่สุด งานก็ไม่สำเร็จลงตามแผน ทำให้ไม่มีรายได้มาเลี้ยงทีมงาน

และทีมผลก็แตก ชีวิตผมเข้าสู่สถานะแห่งความฉิบหาย

.................

ผมเข้าสู่สภาวะตึงเครียดอย่างหนัก จนสีผมเปลี่ยนไป กลิ่นตัวแรงจัด และภาพที่มองเห็นเป็นริ้วคลื่นสั่นๆ

นอนไม่หลับและหัวใจเต้นแรงเพราะความโกรธอยู่หลายวัน จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเป็นเดือน ในช่วงเวลานั้น ผมได้อาศัยแฟนของผม ทั้งการกินอยู่ การขอหยิบยืมค่าใช้จ่าย จำนวนหลายแสนบาท ทำให้ผมรู้ว่า เธอคือคนที่ผมต้องดูแล

หลังจากนั้นมา ผมเข้าสู่โหมดอ่านหนังสืออย่างหนัก และผันตนเองเข้าสู่โหมดนักพัฒนา ซึ่งเน้นทำงานคนเดียวตามที่ผมถนัด และเริ่มเข้าสู่ความมั่นคงทางอาหารอีกครั้ง คืออย่างน้อยก็มีอาหารกินและไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารอีก.

ตอนนี้ผมแต่งงานกับเธอผู้แสนดี และใช้ชีวิตร่วมกัน โดยยิ้มให้กับเรื่องราวอันน่าขมขื่นนี้ โดยเวลานี้ ผมพบว่า แท้จริงแล้ว เป็นเพราะตัวผมเองที่พาผมไปพบกับความฉิบหายนั้น

ผมไม่ได้โทษไครๆอีกแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าผมจะเจอกับปัญหาใดๆ ผมจะมองและโทษตนเองไว้ก่อนว่าผมผิดพลาดไปตรงไหนและหาทางทำให้มันดี.

ขอขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่าน ที่อ่านจนจบ.

ป.ล. ผมรับงานออกแบบเครื่องกล งานโครงสร้าง งานคำนวณ งานรับรองความปลอดภัยของเครื่องจักร ปั้นจั่น และหม้อน้ำ  รับงานคำนวณและรับรองความปลอดภัยของรถดัดแปลงสภาพ ตามกฎหมาย และตรวจรับรองรถใช้ก๊าซอยู่ที่ร้าน นครคาร์แก๊ส จ.นครศรีธรรมราช 

รับงานออกแบบระบบลำเลียงวัสดุ สายพานลำเลียงทุกประเภท รับงานสำรวจทั้งบนบกและในทะเล งานออกแบบและคำนวณเสถียรภาพเรือ (Seafastening & Ship stability) 

งานจำลองก่อนสร้างจริง

งานยก งานออกแบบอุปกรณ์การยก

งาน ออกใบรับรอง ปจ1, ปจ2.